دارد هنوز پنجه به دیوار می کشد

مردی که مرگ عاطفه را جارمی کشد

آتش گرفته بین نفس هاش واژه ای

تا حلقه حلقه دامنه ی دار می کشد

باورنداشت قصه همین است، زندگی

چیزی که از نبودنش آزار می کشد

این درد را برای همین روز مره ها 

یکبار می نویسد و صد بار می کشد 

با آن که مرد چشم خودش را به خواب زد 

دارد هنوز پنجه به دیوار می کشد 

            آن چشم های پرغرورت حرف دارند

                دست از نگاه سربه زیرم برندارند

                حتی هنوزم شعرهای عاشقانه

                در گویش لب های گرمت بی قرارند

                بیهوده از برق نگاهت می گریزم

               آن چشم ها، آن چشم ها، آتش بیارند

               ذهنم هنوزم زخمی دست غزل هاست

               وقتی که زخم حرف هایت بی شمارند

                ...

                بگذار ابر خاطراتم گیج باشند

                تا چشم های پرغرورت را ببارند

      گزارش کنگره کلیم کاشانی و عکس من و دوستان بر مزار سهراب سپهری