درمن بریزهرچه ندارم نه بیشتر

با ابراتفاق ببارم ... نه بیشتر

پاییزعاشقانه ی اردیبهشتم و ...

امشب خیال کن که بهارم نه بیشتر

من هرچه می دوم به توهرگزنمی رسم

یک گام با تو فاصله دارم نه بیشتر

شیرین من! تو را به لبم تلخ می کنند

نزدیک لب، تو را که بیارم نه بیشتر

برگرد حس و حال مرا عاشقانه کن

بنشین تو صاف و ساده کنارم نه بیشتر

باور کنید قصد جسارت نداشتم

افتاده با خودم سر و کارم نه بیشتر

من اهل همین شهر شمایم مردم

همسایه ی بی روی وریایم مردم

در سایه ی انکار شما گم شده ام

یک روز بپرسید کجایم ...مردم

نازنین عاشقانه های لبت می توانست مال من باشد

حس رویایی غزل هایت سطرسطر خیال من باشد

می توانست آبی چشمت آسمان را بدزدد از چشمم

بعد از آن شانه های آرامت قسمت حس وحال من باشد

گفته بودم ترانه خواهم گفت،بعد از این عاشقانه خواهم گفت

واژه های سپید دفتر تو شعرهای زلال من باشد

لحظه های تو را که می کارم لابلای همیشه ای نمناک

اتفاق تو سبز خواهد شد...اتفاقی که مال من باشد

واژه ها برلب تومی رقصند واژه ها حق انتخاب تو اند

باورم هم نمی شود یکروز برلبانت مجال من باشد

سایه سایه به سمت تنهایی می روم درمسیرچشمانت

چشم هایم سیاه می پوشند تا همیشه وبال من باشد