روحی پرازهوای تو همراه می کشم

 آویزهای  سرخ  نگاه تو را _ عزیز

گه گاه می شمارم و گه گاه می کشم

در سایه ی نکوهش افسانه ی گناه

نقش تو بین پنجره و ماه می کشم

 دارم برای آیه ی زیبایی ات هنوز

برسینه ی نیایش ام " الله " می کشم

باور نمی کنم که تلاقی نمی کنیم

درنقطه ای که آخر این راه می کشم

    روحی از کوچ شعله ور دارد

    تا هوای شدن به سر دارد

 

    دل نمی تابد از پرنده شدن

   در سر اندیشه ی سفر دارد

 

    توی ذهنش بهار می خندد

   سیب رویایی اش ثمر دارد

 

   از دو فصلی که پیش رو دارم

  از دو فصلی که او خبر دارد

 

   از دو فصلی که خوب می دانم

    آسمانی همیشه  تر دارد

 

    ناگهانی همیشه نارنجی 

   مانده در راه و در گذر دارد

 

   حس پاییزی غزل هایش

    بین هر جمله اش  اگر  دارد

 

     ترسم از جاده های برفی نیست

    گرچه این جاده ها خطر دارد

 

    ترسم این است بعد از این پايیز

    پای چشمش چروک بردارد

از لب گرم تو امروز" بیا " دورتر است 

و کسی نیست بپرسد که چرا دورتر است

بوی نمناک ترین فاصله را می آری

مثل حسی که ازاین حال و هوا دورتر است

در تمامی زوایای نگاهم ـ همه جا

انتظاری است که از ثانیه ها دورتر است

بین ادراک من و آینه انگار کسی است       

یک نفر هست که از چشم خدا دورتر است  

من به گرمایش احساس خود ایمان دارم   

گرچه دنیای من از ذهن شما دورتراست