سایه ام قد می کشد بر سینه ی  دیوارها                           

می گریزم از خودم ، از ترس این آوارها

سایه ام را بازمی کارم کنار بودنم

می نشینم خیره براین روزها، تکرارها

دیگرای همرازمن حرفی ندارم جز سکوت

بگذرازمن از تمام  واژه ها ، گفتارها

آن که آتش می کشد بر خرمن پروانه کو؟

تا پریشان تر شود از شمع ها از یارها

دیگر ازامواج سرگردان صوتی خسته ام

خسته ازاین حرف ها،این گفته ها، پندارها

آتش گرفت خاك و زمين دم به جا  گذاشت

                     
مردي  ميان هاله ي  مبهم  به جا  گذاشت

اين جاده روي پيچ و خم بي قواره اش

چرخيد تا شتاب دما دم به جا گذاشت

ديوانه وار روي قدم ها ي  عاصي اش

زخمي ترين عبور مصمم به جا گذاشت

مرد سفرهواي  شروعي  دوباره  داشت

دركوه ودشت نعره ي اَدهم به جا گذاشت

عصيان تمام حافظه اش را گرفته  بود

تنديسي  از تنفرآدم  به جا گذاشت

سياره ام جزيره جزيره بهشت  بود

آدم كه پا گذاشت جهنم به جا گذاشت