اگر كه حرف غزل هاي من همين باشد

خدا كند كه همين شعر آخرين باشد

نه اين كه شك كنم امشب به حرف هاي خودم

نه اين كه حرف خودم حاصل يقين باشد

پر از فراز و فرودم ، پر از پريشاني

چقدر حرف دلم توي نقطه چين باشد

ببار ابر جهنم ... جهنمي هستم

كه بند بند وجودم به شك عجين باشد

چقدر فاصله افتاده از زبان تا دل

كه گفت سهم من از تو هميشه اين باشد  

  ^{شب می رود و روی تو جا می ماند}

  ^{عطرتو در آغوش فضا می ماند}

  ^{تردید نکن گرچه صدا می میرد}

  ^{یک واکنش از موج صدا می ماند}

  ^{بین من و ما فاصله تا یک نفس است}

  ^{حرفی بزن این درد چرا می ماند}

  ^{لبریز امیدیم همین ها کافی است}

  ^{از عشق همین حال و هوا می ماند}

  ^{این واژه عجب حال نسوزی دارد}

  ^{درشعله هنوزم سرپا می ماند}

  ^{در زمزم حس تو وضو باید ساخت}

  ^{از سعی تو یک کوه صفا می ماند}

  ^***

  ^{ای کاش هوایی که شدم برگردی}

  ^{شعری /غزلی فاصله را...}

                                          ^بردارد