در دست باد زخم صداي پلنگ هست

دنيا چه كوچك است،فضامان چه تنگ هست

در جاي جاي شهر خدا جا گرفته است

شيطان،اگرچه بر بدنش جاي سنگ هست

رفتن اگر چه باور تلخي است ، مي رويم

ديگر كجاي قصه مجال درنگ هست

وقتي غروب روي تنت موج مي زند

فرقي نمي كند كه چه چيزي قشنگ هست

فرقي نمي كند كه كجاايستاده اي

هرجا هميشه سايه ي سنگين جنگ هست

حتی نشد كه رجعت تاريخ را نديد

دنيا هنوز عرصه ي تيمور لنگ هست

چشم‌هايش غروب می‌پاشيد، بر تمامی شيب بعد از ظهر

داشت پر می‌زد از لب ديوار، آفتاب نجيب بعد از ظهر

روی شن‌های دشت اصغر بود، روی دستان داغ تابستان

از نگاهش فرات ‌می‌جوشيد، از لبانش لهيب بعد از ظهر

روی مرز غروب راهی شد، ردّ خون در مسير چشمانش

موج دلشوره بر زمين می‌ريخت، تكه تكه شكيب بعد از ظهر

رد پاهای پايكوبی را دست شن باد شرم می‌پوشاند

نخل تنها هنوز زل می‌زد، بر سوار غريب بعد از ظهر

مرد اما دلش مسافر شد، رو به سمتی كه سرو می‌رويد

توی دستش فشرده بود آنگاه، تكه‌های صليب بعد از ظهر

ربنايش به كوه می‌پيچيد،‌ سربلند سفير عاشورا

آسمان داشت از لبش می‌چيد، ‌ذكر امّن يجيب بعد از ظهر

ابر كم كم وضو گرفت و نشست، صخره‌ها تا پر از اذان بودند

كوه در حالت ركوع اما، ... جاده‌هايش نصيب بعد از ظهر