چقدر فاصله ی کاذبی ست میز

بین دست های من و تو

وقتی که خودکارهای مان هم جنس نیستند

با من دست بده

ما نیای مشترک داریم

...

              دیگر برای از تو نگفتن مجال نیست

                وقتی نمانده ،فرصت خواب و خیال نیست

                تا این فضا،فضای پر از بی نهایت است

                دیگر حدیث روی و زنخدان و خال نیست

                باید شروع شد... که سفر لحظه ی شروع

                آغاز می شود ،سخن از ماه و سال نیست

                آخر به جاده زد تب رفتن گرفته بود

                مردی که گفت آینه هاتان زلال نیست

                می گفت مرد ساده خدا رنگ آرزو ست

                چیزی برای باور مردم محال نیست

من از تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم

چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد

                                                               ...